Południca na Błoniach - obraz

Krakowskie Błonia od stuleci pozostają miejscem odpoczynku, spacerów i spotkań. W tym obrazie rozległa przestrzeń skąpana jest w ostrym świetle letniego południa. Powietrze drży od gorąca, a krajobraz wydaje się niemal nieruchomy.

Pośród wysuszonej trawy stoi Południca.

W słowiańskich wierzeniach była duchem pojawiającym się w najgorętszej porze dnia, gdy człowiek tracił czujność, a granica między rzeczywistością a majakiem stawała się niebezpiecznie cienka. Tutaj nie ukazuje się jako potwór. Przypomina młodą kobietę w białej sukni, trzymającą wyschnięty bukiet polnych kwiatów. Jej spojrzenie skierowane jest jednak prosto na widza, jakby od dawna wiedziała, że właśnie tu przyjdzie.

Niepokój tego obrazu nie wynika z gwałtownej grozy ani bezpośredniego zagrożenia. Rodzi się z poczucia, że coś jest nieodwracalnie nie na swoim miejscu. Południca wygląda jak pozostałość po wydarzeniu, którego nikt już nie pamięta, ale którego skutki wciąż są obecne.

To obraz o gniewie, który nie wygasł mimo upływu czasu. O krzywdzie, która nie została zapomniana. O chwili, w której widz uświadamia sobie, że nie jest przypadkowym obserwatorem krajobrazu, lecz kimś, na kogo czekano.

Południca reprezentuje w serii niepokój zemsty — nie gwałtownej i chaotycznej, lecz cierpliwej, nieuchronnej i trwającej tak długo, jak trwa pamięć o wyrządzonej krzywdzie.