Licho na Pijarskiej - obraz

Pijarska należy do najbardziej rozpoznawalnych ulic Krakowa. Każdego dnia przechodzą tędy tysiące ludzi, kierując się w stronę Bramy Floriańskiej i Rynku Głównego. W tym obrazie miejsce pozostaje znajome, lecz coś zakłóca jego porządek.

Z mgły pod bramą wyłania się Licho — istota obecna w słowiańskich wierzeniach jako uosobienie nieszczęścia, pecha i złego losu. Nie przypomina jednak demona ani potwora z legend. Jest cieniem, który wydaje się bardziej odczuciem niż fizyczną obecnością. Jego sylwetka jest nienaturalnie smukła, jakby rozpływała się w powietrzu i dopiero próbowała przybrać ludzki kształt.

Niepokój tego obrazu nie wynika z bezpośredniego zagrożenia. Licho nie atakuje. Po prostu jest. Pojawia się nagle w miejscu, które powinno być bezpieczne i dobrze znane. Widz pozostaje sam z pytaniem, czy rzeczywiście coś zobaczył, czy może tylko na chwilę dostrzegł kształt ukryty pomiędzy mgłą, światłem i wspomnieniem.

Obraz bada niepokój związany z przeczuciem nadchodzącego nieszczęścia — tym krótkim momentem, gdy jeszcze nic się nie wydarzyło, ale intuicja podpowiada, że coś właśnie zaczęło się zmieniać.