NA GRANICY OBECNOŚCI I ABSTRAKCJI

Twarz jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych obrazów, jakie potrafimy dostrzec. Wystarczy kilka linii, cień albo fragment spojrzenia, by zacząć szukać w nim człowieka.

W kolekcji Przenikania ten odruch staje się częścią obrazu.

Fragmenty twarzy pojawiają się pomiędzy warstwami koloru, rozmywają się, zanikają i ponownie wyłaniają z abstrakcyjnej materii. Nie zawsze wiadomo, gdzie kończy się postać, a zaczyna farba. Elementy figuratywne nie są nałożone na abstrakcyjne tło — zdają się należeć do tej samej struktury.

Obrazy nie prowadzą do jednej historii ani określonej interpretacji. Nie przypisują przedstawionym twarzom konkretnych emocji, wspomnień czy znaczeń.

Każda praca pozostawia odbiorcy możliwość samodzielnego zdecydowania, co właściwie dostrzega w przenikających się warstwach.