Nie wszystko, co tworzy człowieka, można zamknąć w wyraźnych konturach. Wspomnienia, emocje, doświadczenia i myśli nie mają jednego kształtu – nakładają się na siebie, zacierają granice, przenikają. „Przenikania” są próbą uchwycenia właśnie tego procesu.

Obrazy balansują na granicy abstrakcji i portretu. Fragmenty twarzy nie dominują kompozycji – zdają się powoli wyłaniać z gęstych warstw farby lub przeciwnie, zanurzać się w nich, stając się częścią malarskiej materii. Nie wiadomo, gdzie kończy się człowiek, a zaczyna kolor. Forma nie opisuje rzeczywistości, lecz sugeruje jej obecność.

W tej serii farba przestaje być wyłącznie narzędziem. Staje się częścią opowieści. Człowiek nie jest namalowany na obrazie – rodzi się z niego.